Powieść wizualna stoi i upada na swojej obsadzie, a obsada Senren Banka należy do najlepszych w gatunku: cztery główne bohaterki z w pełni rozbudowanymi trasami, dwie poboczne z własnymi historiami i drugi plan, który sprawia, że wioska wydaje się prawdziwa. Każda z dziewcząt ma własny głos, własne marzenia i własną drogę do szczęścia — a ich losy splatają się ze sobą w sposób, który sprawia, że po pierwszym przejściu od razu chce się wracać po więcej.
Kapłanka z Hoori i narzeczona bohatera z układu. Szczera i obowiązkowa, bywa mylona z osobą oschłą, ale pod formalnymi manierami kryje się łagodna, ekspresyjna dziewczyna z zaskakująco dziecinną stroną. Nosi ciężar klątwy świątyni z odwagą, której nigdy nie obnosi — dlatego tym bardziej cieszy widok, jak w końcu daje sobie spokój.
Przyjaciółka z dzieciństwa Yoshino i jej zaprzysiężona opiekunka, szkolona na ninja od urodzenia. Swoją służbę traktuje poważnie, a wszystko inne — wcale: psotna, przekorna i zawsze o krok przed żartem. Jej trasa jest najzabawniejsza z czterech, ale niesie też cichą, czułą nutę o tym, co znaczy służyć komuś, kogo się kocha.
Pięciusetletni duch, który strzegł boskiego miecza Murasamemaru, dopóki bohater go nie złamał. Dla większości ludzi jest niewidzialna; dla niego — jasna, radosna obecność z dojrzałą stroną, która wychodzi na jaw, gdy przeszłość puka do drzwi. Jej trasa sięga najgłębiej w klątwę, ofiarę i dziewczynę, którą niegdyś była.
Studentka z zagranicy, która pracuje w gospodzie dziadka bohatera. Żywa, życzliwa i bezpośrednia aż do granic komedii, po każdej porażce wstaje z uśmiechem. Należy też do nielicznych osób, które potrafią zobaczyć Murasame i zdradliwe uszy Yoshino — idealny świadek sekretów wioski.
Kuzynka bohatera, rok młodsza, pracująca w pobliskim sklepiku ze słodyczami. Uprzejma i cicha wobec prawie wszystkich — poza własnym bratem Rentarou, którym dyryguje z pełną swobodą. Jej łagodna poboczna trasa to mała, słodka historia o rodzinie, słodyczach i dorastaniu.
Starsza dziewczyna, która przyjaźniła się z bohaterem w dzieciństwie. Od tamtej pory skończyła szkołę, przejęła sklepik rodziców ze słodyczami i lubi grać rolę doświadczonej dorosłej — choć w sprawach sercowych jest równie zielona, jak udaje, że nie jest. Ich spotkanie po latach to jeden z najcieplejszych rozdziałów gry.
Żadna wiejska historia nie działa bez mieszkańców. Masaomi Arichi, bohater, to uczeń drugiej klasy liceum z kendo w życiorysie, którego lato w Hoori wymyka się spod kontroli w zaręczyny, duchową towarzyszkę i klątwę — a on znosi to wszystko z suchym, sympatycznym spokojem. Jego dziadek Genjuurou prowadzi gospodę z taką samą surowością, jaką przykłada do wszystkiego, podczas gdy kuzyn Rentarou dostarcza beztroskiego kontrastu. Ojciec Yoshino, Yasuharu, główny kapłan świątyni, jest łagodny do przesady i sam ożenił się z rodziną Tomotake, więc doskonale rozumie, przez co przejdzie bohater.
Razem sprawiają, że Hoori wydaje się miejscem, które naprawdę chciałoby się odwiedzić — i na tym polega cała sztuczka tej gry. Nie tylko czytasz o wiosce; po pierwszej trasie masz wrażenie, że w niej mieszkasz.
Senren Banka oferuje cztery główne i dwie poboczne trasy. Każda ma własny łuk fabularny, własną piosenkę końcową i własne rozwiązanie tajemnicy klątwy.